Mine tekster

Hjartesmil
Det var kjærleik ved fyrste blikk. Hennes mørkegrøne augar møtte mine i berre et brøkdels sekund. Ein varm strøm for gjennom kroppen min då eg så inn i disse dådyrauga. Ho stod der heilt aleine; i den vakre, marineblåe kjolen sin som viste akkurat nok til å fortsett gi fantasien min mulegheit til å jobbe litt. Korleis ei så attraktiv dame som henne stod der heilt for seg sjølv den kvelden, skjønner eg ikkje. Ei kvinne som henne skulle ha vært omringa av ein haug med kjekke menn gale etter å bli kjent med henne. Men der stod ho lent mot veggen; med eit glas plassert i høyre handa, og venstre handa trygt plassert på dei feminine hoftbeina sine. Det lange, lysebrune håret som var krøllet i endene låg leikent plassert på brystet, og eg visste at eg ikkje kunne gjere noko anna enn å gå bortover mot hennar og begynne å prate med denne gudinna. Med forsiktige sted nærma eg meg hennar og prøvde febrilsk å ta meg ut på ein best mulig måte. På ein eller anna måte greidde eg det ogso.

”Gud for ein kjedelig kveld”, tenkja eg da eg berre hadde vore på festen i ein halvtime. Dansegolvet var tomt, og det var ingen kjekke menn å sjå heller. Eg tok med meg cocktailen min og gikk opp til konserthallen. Frå konserthallen kom det dundrande lydar som gjekk i retning Death Metal, og allereie då visste eg at eg ikkje orka å betale 250 kroner for å høyre på dårleg musikk. Så der stod eg, aleine utafor konserthallen og visste ikkje kor eg skulle gjere av meg. Eg lente meg forsiktig mot veggen og høyrde litt på musikken mens eg tenkte over om eg skulle dra på ein annen klubb. Usikker grov eg etter speila i veska mi for å sjekke om alt var i orden med utsjånaden min. Mens eg sjekka makeupen min blei eg oppmerksam på ein kjekk ung mann eit stykkje unna meg. Eg kjente at det ila i heile kroppen min då blikka våre møttes. Han hadde brune augar. Berre utifrå det litle augeblikket våre auga møttes, skjønte eg at det var noko med han som eg ville bli betre kjent med. Eg kunne ha gått bortover til han, men eg ville ikkje virke for desperat, så eg blei ståande kor eg var og lata som om eg digga musikken litt. Nervøst trakk eg inn magen litt og prøvde å sjå ut så sjølvsikker som eg greidde.

Eg var berre nokre skritt unna hennar. Ho smilte mot meg i det eg stoppet framfor hennar, og eg måtte ta meg saman for å ikkje seie noko dumt. Smilet hennar fortrylla meg fullstendig og eg tenkja ikkje lengar over kva eg sa. Det kom et eller anna ut av munnen min som: ”Veit du når konserten er ferdig?” Ho så tenkjande på meg før hun svara: ”Eg er ikkje heilt sikker, eg kom nettopp hit sjølv. Men eg trur den er ferdig snart.” På ein eller anna måte kom vi i prat og det var god kjemi frå første stund av. Vi bestemte oss for å gå ned i baren for å bli betre kjent med kvarandre. Gentleman som eg var, ljot eg henne få gå framom meg og opna døra for hennar. Eg så tydeleg at ho blei sjarmert av mine amerikanske manerar, og smilte for meg sjølv då eg skjønte at eg hadde trilla henne rundt litlefingeren allereie. Vi fant oss eit bord og satt oss ned for å preike og bli kjent med kvarandre.

Praten mellom han og meg gjekk i eit. Det var som om tida stod stille og det berre var meg og han nede i denne baren. Han satt berre nokon centimeter unna meg, og eg følte spenningen og magien som låg i lufta. ”Kva heiter de?” spurte han meg etter ein halvtime. Merkeleg nok hadde vi ikkje spurt kvarandre kva vi heiter då vi helste på kvarandre. Eg likte at samtalen mellom oss ikkje var som alle andre. Den var noko spesielt, og eg visste allereie den kvelden at eg definitivt ville sjå han igjen ein anna dag. ”Eg heiter Hanna-Sofie” sa eg og spurte han om namnet hans. ”Allen, hyggelig å møte deg!” sa han til meg og blunka.

Vi dansa og prata og flørta heile kvelden. Eg visste eg hadde hennar, og ho visste ho hadde meg. Vi leikte med kvarandre og det faktumet at vi visste at vi likte kvarandre godt. Det var nesten så ho fisket litt og først drog meg i land for så å sleppe meg litt bort igjen og der på dra litt i fiskesnøret igjen for å sleppe meg nærmare hennar. Då kvelden nærma seg slutten, visste eg at eg måtte få lov til å røre de hjarteforma leppane hennar med mine og eg følte lengselen etter å smake på hennar. Ho måtte dra då klokken nærma seg eit. Då vi skulle ta avskjed for kvelden, nærma eg meg sakte andletet hennar og var forberedt på å møtes i eit sensuelt og intenst kyss. Like før våre leppane skulle til å møtes, gjorde ho noko uforventa. På ein måte henta det frem jaktinstinktet i meg, då ho snudde kinnet til og dermed unngjekk å kysse meg første kvelden. Ho kysset meg mjukt på kinnet mitt og kviskret i øret mitt at ho håpa på å sjå meg igjen. Deretter gjekk ho med elegante, sjølvsikre skritt bortover mot inngangen utan å snu seg etter meg. Eg var fullstendig sjarmert av denne kvinna, og eg visste allereie nu at eg kom til å renge henne i morgon, sjølv om eg vanlegvis pleiar å vente i tre dagar.

Ei kort natt og ein halv dag. 16 timar. 960 minuttar. 57600 sekundar. Det tok berre kort tid før han rengte meg tilbake. Eg ljot det renge 2 gangar før eg tok telefonen. I min mest sjarmerande stemme svarte eg: ”Hei, det er Hanna-Sofie?”. Han svarte på engelsk og man kunne tydeleg høre at han var nervøs. ”Hei, eg veit ikkje om du hugsar meg frå i går, det er Allen.” Eg lo forsiktig og sa at det var umuleg å glømme han. Korleis kunne eg glømme ein så magisk kveld med ein så fantastisk mann? Ingen kvinne i verda ville ha greidd det. Vi prata ein god stund, og blei einige om å møtes igjen same kvelden. Han bad meg om å komme til Olavsstatuen kl. åtte på kvelden, og eg sa at eg gleda meg før eg la på. Like etter at eg hadde lagt på bana gledesrusen seg en vei ut gjennom munnen min. Eg måtte bare synge og danse og sleppe ut gleda inni meg. Eg var så innmari glad for at eg ikkje ljot han få kysse meg kvelden i forveien. Det vekte tydeligvis jaktinstinktet i han og eg visste at eg var nøgt til å fortsette i denne linja ogso denne kvelden. Eg visste det i kvartfall nesten.

Eg møtte opp for tidlig. Klokken var kvart på 8, og eg visste at ho sikkert ville komme 5 over 8, berre for å la meg bli litt nervøs. Med sommarfuglar i magen gjekk eg litt rundt på Olavsplassen, før eg bestemte meg for å setje meg ned. Allereie 5 minuttar seinare dukka hu opp, i tide faktisk. Ho var ubeskriveleg vakker der ho stod i den feminine kåpa si som viste frem dei vakre formane hennar. Eg gjekk i mot hennar og kyssa hennar på begge kinn. Ho smilte mot meg og sa: ”Det er veldig hyggeleg å få møte deg igjen! Kva har du planlagt å gjere med meg i kveld?” Eg smilte kjekt til hennar og sa at det får vere ein overrasking. Ho kikka forventningsfullt på meg og drog fingrane gjennom det bølgjete håret sitt. Allereie i går leikte ho mykje med håret sitt. Eg likar når ho gjer det. Det gir meg lyst til å ta på håret hennar og kjenne kor mjukt det er. Eg tar arma hennar og leier henne i retning busshaldeplass. Vi er nøgd til å ta bussen for å komme til den plassen eg har tenkt å vise hennar.

Allen tok meg med til bussen og eg visste ikkje kor han ville ta meg med. Eg var kanskje gal som valde å stole på en mann som eg bare har møtt utpå byen kvelden før, men han fekk meg til å kjenne meg trygg. Han ljot meg få sitje ved vindauget, og vi kjørte gjennom halve byen som allereie hadde begynt å bli rolegare. Det er ikkje så mange som veljar å gå ut saman på ein søndagskveld, så vi satt på ein nesten tom buss. Julelysene utafor ga meg ein varm kjensel i magen, og eg snudde meg mot Allen og smilte til han. Han så meg dypt i auga og tok handa mi for å kysse den. Ein kjensel av lykke og begjær for gjennom heile meg og eg tok handa hans og kyssa den. Vi flørta bare ved å sjå på kvarandre, og tida gjekk så fort at han plutseleg sa: ”Oi, vi skal visst av her!”. Spent lenkjefarge eg han ut av bussen, og då bussen hadde kjørt et stykkje unna oss, var det nesten heilt stilt rundt han og meg. Det var bare han og meg, og snøen som langsomt dalte ned på bakken.

Snøflokane låg seg som diamantar på skuldra og i håret hennar og eg kunne ikkje la vere å stire på denne skjønne kvinna. Ho så på meg med eit blikk som vekte kjensler i meg som man ikkje kunne beskrive med ord. Eg tok henne i handa og leide henne bortover julegata som nesten var folketom. Aldri før har eg opplevd eit så romantisk augeblikk ved å berre vere nær ein kvinne utan å gjere noko anna enn å holde hender. Ho tente eit eld i meg utan å gjere noko anna enn å være seg sjølv og berre vere der. I dette augeblikket skjønte eg at ho måtte vere den eg hadde venta på i alle de åra. Ho måtte vere min utvalde. Vi gjekk opp mot Tyholttårnet. Ho skjønte kor eg ville dra med hennar. Eg ville vise hennar byen om natta, med alle dei vakre lysene som likna på et hav av stjerner. Kanskje eg ikkje var den flinkaste når det gjaldt kvinner, men eg visste at kvinnor elskar romantiske kveldar.

Allen tok meg med til Tyholttårnet. Nervøsiteten over kva som ville skje utover kvelden åt meg opp. I heisen på veg opp stod vi tett inntil kvarandre og han haldt godt rundt meg. Han var varm som sola, og eg blei varm i heile kroppen av å vere nær han. Eg så opp til han og han kikket meg dypt ned i auga mine. Ein stemme inne i hovudet mitt sa at det var feil tidspunkt til å kysse han, men for ein gongs skyld slo eg av den litle engelen i bakhovudet. På ein måte hinta eg fram til at eg hadde lyst til å kysse han, og han tok hintet. Leppene hans nærma seg langsamt mine, og eg kjente pusten hans mot andletet mitt. Hans hjarte banket fort i det augeblikket våre leppar møttes. Smaken av han var ein blanding av mint og mann, og eg elska kjenslene av hans mjuke leppar mot mine. Det føltes som om det for ein haug med elektriske staut gjennom kroppen min, men det var ikkje vondt, det var berre godt. Han kyssa meg sakte nedover halsen min, og eg kjente at eg hadde lyst på meir enn berre kyssing. Men vi stod i heisen, og eg visste at eg ville spare litt på det eg kunne gi han fysisk til ein seinare anledning. Han måtte ikkje få for mykje makt på ein gong, lo eg for meg sjølv.

Kysset, et kyss som ikkje berre var eit kyss. Det var eit augeblikk i livet mitt kor det kjentes som om det ikkje var noko anna i verda enn henne og meg og det faktumet at vi stod der og naut kvarandre. Ho var deileg, eg kunne ikkje nekte på det. Det var som ein evigspillande melodi av begjær og glede. Eg visste at ho skulle bli jenta mi. Ein vakker dag skulle ho bli mora til mine barn. Men akkurat nå var det berre oss to, smelta til eit. Hjarta som banka i takt med kvarandre og dansa ein dans på roser, saman hand i hand, 170 meter over bakken.

Byen om natta var noko av det vakraste eg hadde sett i heile mitt liv, bortsett frå Allen. Eg takka han heile vegen ned for den vakre opplevinga han hadde gitt meg den kvelden, og eg kunne ikkje si ofte nok kor skjønn og tiltrekkande eg fant han. Vi flørta heile vegen heim, og då vi var fremme ved leilegheita mi, var han retteleg gentleman, og forventa ikkje på å få bli med meg inn. Men eg visste at eg måtte gjere eit unntak. Kjærleiken måtte ikkje alltid følgje eit bestemt mønster, det viktigaste med kjærleiken er å følgje hjartet sitt og gjere det ein følar er rett. Og det var det eg og han gjorde den kvelden. Vi gjorde det vi følte var redd, og vi angra ikkje eit sekund av det.

Ho ga meg ein av dei største tillitsbevis ein mann kan få. Våre kroppar blei foreina den natta, gjennom meir enn berre eit kyss. Den nakne kroppen hennar i lysstrålane av stearinlysa er det vakraste eg har sett nokosinne. Eg har sett vakre solnedgangar, fenomenale land og massevis av interessante menneskjer, men alt dette var berre ein brøkdel av skjønnheita hennar. Det måtte vere umuleg å overtreffe Hanna-Sofie. Hanna-Sofie, den skjønne gudinna som fascinerte meg til de grader at det nesten skremte meg litt. Ho var unik, og eg måtte vere den heldigaste mannen i verda.

2 månadar seinare
”Det skjedde ein bilulukke nær E6 i går natt, då ein personbil med 2 passasjerar kolliderte med ein lakstrailer. Ein kvinne i 20-åra omkom, mens den mannlige sjåføren på 25 år overlevde og nu liggjar med nokon indre skadar på sjukehuset. Årsaka til ulukka er fortsett uklar, men politiet jobbar nu med etterforskinga av ulukkesstaden.”
Lyden frå nyheitssendinga hørtes berre i det fjerne. Eg levde ikkje lenger. I kvartfall kjentes det slik. Eg var ikkje noko menneskje lenger. Utan hennar var eg ikkje det. Utan hennar var eg ikkje noko, ein ingenting. Aldri ville eg bli lykkeleg igjen. Aldri ville eg kunne sjå inn i dei to mørkegrøne stjerna igjen. Aldri igjen ville eg kunne dele min lykke med hennar. Aldri igjen.

Dagane fløy forbi meg og det kjentes som om resten av verda hadde glømt hennar, bortsett frå meg. Eg ville ikkje glømme hennar. Aldri. Sjølv om ho var borte. Ho var borte, og det var min feil. Hadde eg ikkje tatt sjansen på å kjøre på gult, så hadde ho fortsett vore med meg. Ho ville fortsett fått mulegheita til å leve livet saman med meg. Leve saman med meg til våre liv tok ende på ein naturleg måte. Det ville vore urettferdig viss eg skulle fortsett å leve. Ulukka var jo min feil, så eg måtte ikkje tru at eg slapp unna.
Det var ein søndagskveld, nøyaktig 3 månadar sida vi var opp på Tyholttårnet. Eg gjekk opp dit, ein vakker kveld i begynninga av mars. Gatene var som den gong da folketomme. Denne gongen var det berre meg som gjekk gjennom den stjerneklare natta. Eg gjekk aleine. Men eg visste at eg ikkje var aleine. Ho var med meg heile vegen. Ho er i hjartet mitt, og resten av hennar ventar på meg der oppe, der oppe i stjernehimmelen. Eg kunne ikkje vente til å få vere med hennar igjen. Sakte klatra eg opp brannstiga på Tyholttårnet. Redsel var eit ukjent ord for meg på dette tidspunktet. Eg følte glede. Gleda over å få mulegheit til å vere med hennar igjen gjorde meg skjelven. Men eg fortsette trinn for trinn, lenger og lenger opp. Snart var eg rett under restauranten på Tyholttårnet. Dette var det rette stadet. Her skulle mitt liv ta slutt. Utan henne ville eg ikkje leve. Utan henne hadde eg ingenting å leve for.

Så eg hoppet. Eg lukka auga mine og så for meg andletet hennar. Eg prøvde å hugse korleis det var å kysse hennar. Eg rakk det ikkje, alt blei berre svart. Mitt hjarte slutta å banke. Min sjel svartna. Ho var ikkje lenger til stede på jorda. Ho var eit anna stad. Eit stad kor det berre var meg og Hanna-Sofie. Berre oss to, smelta til eit. Hjarta som banka i takt med kvarandre og dansa ein dans på roser, saman hand i hand, eit stad kor ingen komar tilbake frå. Berre oss to, Hanna-Sofie og meg.

____________________________________________________________________________________________________

Stjerna

Brått vaknar eg av eit høgt smell. Menneskjer roper og skriker. Det følast som om hjartet mitt sklei nedi buksa på meg. Kjapt reiser eg meg opp og tar tak i rifla. Forsiktig går eg mot vindauget og tittar ut gjennom ein liten sprekk i de lukkande persienna. Det liggjar ein haug med daude menneskjer på gata. Alle saman er skutt ned.

Det var ein varm sommardag i Juli og Fredrik var komet på besøk til meg. Vi bestemte oss for å dra ein tur ut. Det var ein slik dag kor du berre har lyst til å leggje deg nedi graset, med ein utepils i den eine handa, solbrilla på nesa og et lurt smil i munnviken. Og det var akkurat det vi gjorde. Vi drog ned til elva og la oss nedi graset og nøyt livet. Jonas haldt godt rundt meg og eg følte meg tryggare enn nokosinne før. Vi låg der heilt til sola gjekk ned og stjernene kom frem.

På ein kjapp og skånsam måte skyndar eg meg mot kjellardøra som er dekket av eit teppe. Fienden veit ikkje at vi har eit tunnelsystem langt nede under jorda som får oss soldatar trygt ut av kriseområdar. Tunnelane skulle berre brukas i tilfeller som dette, kor det ikkje er mulig å slå ut fienden på grunn av at man er underbemanna. Raskt tar eg igjen den tunge falldøra av metall bak meg og tastar meg frem i mørket som synes til å vere uendelig stort.

Månelyset la seg over oss som eit trygt teppe av kald silke og auga dine skina lysare enn stjerna. Du smilte mot meg og eg greidde ikkje å ta vekk blikket frå dei søte smilehullane dine. Kjærleiken som låg i lufta kunne kjennas milevis, det er eg sikker på. ?Eg elskar deg?, husker eg du sa til meg. Det var første gangen at disse orda kom over de vakre, mjuke leppane dine.

I det fjerne skimtar eg eit lite lys. Det er vel der tunnelen er slutt. Merkeleg nok er det ikkje tungt å gå opp dei tunge steintrappane. Trinn for trinn kommer eg nærmare lyset. På ein måte følast det som om det går av seg sjølv. Fortsett i sjokk over det som skjedde, prøver eg å tenkje tilbake på dei gode momenta eg hadde med kjærasten min, Karoline. Av andre soldatar har eg hørt at det er lurt å gå gjennom livet ditt ein gong til i de momentane du har tid. Det er som ein slags terapi.

Nokon månadar etter den sommardagen i Juli, fikk du eit brev frå det norske forsvaret. Det stod at situasjonen i Afghanistan hadde forverra seg, og at du var nøgt til å dra dit for å kjempe. Ein verden raste saman for oss. Vi hadde jo planar om å gifte oss til neste sommar. Du tok det veldig tungt, du hadde ikkje lyst til å dra frå Noreg, frå familien, frå meg. Men du drog, og du blei borte lenge.

Eg tenkjer gjennom livet mitt, og gjennom alle dei fine stunda med Karoline. Første gangen eg så henne, første gangen vi kyssa, første gangen vi elska kvarandre. Auga hennar, måten ho smilte på og det lange, blonde håret hennar. Det er på ein måte som om ho lyser opp den mørke tunnelen for meg. Ho er mi stjerne.

Mange gangar har eg grått. Eg har vore så redd for deg. Sjeldan fekk du muligheit til å sende brev. Det var for farlig å sende brev i disse tider. For noen ukar sendte du meg et brev der det stod at du kommer heim den 25.Mai dersom alt går som planlagt. Eg kunne ikkje vente til den dagen, og forberedte alt for din framkomst. Eg pynta leilegheita, handla god mat og kjøpte gåver til deg. Alt skulle vere perfekt ved din framkomst.

Snart er eg fremme ved lyset. Det er uvanleg roleg der ute og lyset blendar meg utroleg mykje. I det eg når det siste trappetrinnet, er det som om alt det store presset om å passe meg for fienden fallar frå meg. Eg gnir meg i auga, for der ute i det fjerne synes eg å sjå ei vakker kvinne. Ho har på seg ei lang, kvit kjole. Eg kan ikkje tru det eg ser. Ho liknar på ein vakker engel, ho liknar litt på Karoline. Først då eg er fremme ved henne, skjønnar eg at eg må vere i himmelen. Eg er ikkje lenger i det blodflekkete Afghanistan, men i paradiset. Sannsynligvis er eg død.

Den 25.Mai. Eg greidde ikkje å sove i natt. Heile natta har eg ikkje lukka auga mine ein einaste gong. Det einaste eg tenkja på var deg. Eg var så nervøs fordi eg ikkje visste om du var blant soldatane. Eg hadde ikkje hørt frå deg på fleire ukar, og eg hørde at situasjonen i Afghanistan har forverra seg drastisk. Faktisk, så aner eg ikkje kva som kommer til å skje dersom du ikkje er på dette flyet. Eg trur ein verden vil gå under for meg, dersom dette skjer.

Eg holdar eit auge med mine etterlatne. Dei ser veldig bekymra og redde ut. Akkurat nå står dei ved flyplassen og venter på at eg skal kome ut av dette flyet. Forventningsfullt retter blikka deira seg mot flyet som nettopp har landa. Følelsen inni meg er forferdeleg, for eg veit at dei snart vil få vite at eg har døydd. Døydd i kampen for fridom og rettferd.

Flyet har nettopp landet. Beina mine kjennas heilt mjuke og eg er så redd for at eg kanskje snart opplever mitt livs største nedtur. Heldigvis er eg her saman med familien til min forlova, og vi støttar kvarandre. Dei første soldatane kommar ut av flyet og springar imot familiane deira. Redselen om at Fredrik, min kjære, ikkje var om bord er uendelig stor. Mange soldatar har allereie komet ut av flyet, og eg kjennar korleis tåra stigar opp i auga mine. Familiane deira står samla framfor flyet og eg greier ikkje å sjå om fleire soldatar komar ut. Det følast som om eg får ein svær klump i halsen, fordi min kjære ikkje har komet ut enda. Tåra renner nedover mine kinn og eg mistar blomstarbuketten som eg hadde tatt med til Fredrik. Men eg hørar ikkje lyden av korleis den rører bakken. Nokon har fanget den opp.Denne var visst for meg? hører eg ein kjent stemme seie bak meg.Eg snur meg og ser inni de auga eg har tenkt på så mange gangar de siste månedane. Fredrik står framom meg og gir meg et dypt og intenst kyss. Det er disse augeblikka eg har saknet så utroleg. Men nu er min kjære heime igjen i trygge Noreg. Fredrik gir meg en varm klem, og seier til meg at han må seie noko til familien til ein av hans kameratar. Han ber meg om å bli med, fordi dette er veldig tungt for han.

Familien min står fortvila i den store folkemengda og ser etter meg. Det følas kjempetungt for meg å sjå dette. Eg ser korleis min gamle klassekamerat Fredrik som eg var i militæret med og hans forlova Maja gjør seg på vei til familien min. Det er vel nu dei skal fortelje kva som hendte.

Vi baner oss ein vei gjennom folkemengda til ei lita gruppe som står der heilt fortvila. Fredrik går imot personane og forteljar dei kven han er og at han var ein kamerat av deira familiemedlem. Eg veit ikkje korleis eg skal sei det, seier Fredrik med eit sørgmodig blikk, – det er frykteleg tungt for meg. Deira son Jonas døydde da han prøvde å komme seg ut av kriseområdet gjennom ein underjordisk tunnel. En bombe slo inn i tunnelen da han var komet halvvegs. Han døydde som ein helt og bad meg om å seie til dykk dersom det skulle skje han noko. Eg veit at det er frykteleg tungt for dykk og at dette kom heilt uforventa. Maja og eg kondolerer så mykje. Familien til Jonas brasar ut i gråt og det er hjarteskjerande å sjå korleis mora faller saman og skrikar. Fredrik og eg prøver å gjere vårt beste for å trøste familien, og etter cirka en halvtime bestemmer vi oss for å la familien vere for seg sjølv og drar heim til leilegheita vår. Heime forteljar Fredrik meg om Jonas og hans skjebne. Jonas var saman med ei kvinne som heit Karoline i over 6 år. Karoline døydde i ein bilulukke nokon månadar før han drog til Afghanistan. Jonas prata om Karoline heile tida. Til og med i søvne ropte han namnet hennes. Fredrik virke bekymra då han forteljar meg dette. Etter ein lang samtale gir eg han ein stor klem og seier:
- Nå er Jonas hos Karoline og dei er saman igjen. Eg er sikker på at det er slik han såg for seg himmelen. Det å være saman med Karoline var himmelen for han.

Eg hugsar første gangen eg møtte deg, jenta mi, seier Jonas og tar Karoline i handa mens dei går gjennom paradiset. – Det var kjærleik ved første blikk. Kvar time med deg var ein gåve som jag sat over alt anna. Du fekk meg til å føle meg bra. Då livet mitt var vanskelig, beskytta du meg mot vonde tankar. Du var engelen min. Du var stjerna mi i den mørke tunnelen. Eg elskar deg!

_____________________________________________________________________________________

Svakhet

Det var en vakker og varm vårdag i april og det føltes som en rus. Jeg var beruset. Jeg ville ha mer av den rusen. Rusen som fikk meg til å bli glad, og som gjorde at jeg nøt livet. Du var rusen.

Vi møttes alltid nede ved elva. Det gikk slik i over 3 måneder. Alt virket perfekt. Ordene du sa til meg, måten du berørte meg på. Månelyset som la seg som ei dyne over oss. Perfekt.

En dag kunne jeg ikke komme og sa ikke i fra. Du ble livredd for at det har skjedd noe med meg. Jeg ringte ikke, du ble hysterisk. Det var jo bare mobilen min som var ødelagt. Du var så søt der du stod foran døra mi og sa hvor bekymret du var. Du dro igjen klokken ti. Du var noe spesielt.

Tull.

Klokken midnatt dukket du opp hjemme hos meg og banket på døra. Du banket ikke på den søte og sjarmerende måten, du var sint. Jeg gikk til døra og åpnet. Du stormet inn og kjeftet på meg. Jeg ble livredd.

Det var gått noen dager siden den gangen og jeg meldte meg ikke. Du kom på besøk til meg og ba om unnskyldning. Jeg tilga. Jeg kunne ikke motstå smilet ditt.

Juli. Det var ment til å bli mitt livs sommer. En sommer som jeg aldri ville glemme. Slik tenkte jeg i april. Det ble det. Det ble en sommer jeg aldri ville glemme. En sommer fylt av vold, raseri og hat. Jeg kom meg ikke unna deg. Jeg var svak.

På jobb begynte kollegaer å få mistanker. Hvorfor gikk jeg alltid med solbriller? Jeg sa at jeg falt og slo meg. De trodde på meg. Konsentrasjonen var på bunn. Jeg visste at når klokken slo fire og jeg ble ferdig på jobb, ville jeg komme hjem til et helvete. Jeg ville komme hjem til djevelen. Hjem til deg.

Smertene spiste seg gjennom kroppen min. Mentalt og fysisk. Jeg kunne ikke gjøre noe. Svak, svakere, svakest.

September. Jeg våknet opp i et hvitt rom. Mennesker med hvite frakker stod rundt meg. De så bekymret ut. Alt ble svart igjen.

Nåtiden. Jeg sitter på rommet mitt. Jeg skriver dette brevet til deg. Jeg lurer på hvordan du kommer til å reagere der hvor du er nå. Jeg håper fengselsvokterne gir deg brevet. Den som ler sist, ler best.

________________________________________________________________________________________

Som et knallrødt hjerte

Jeg vet ikke hvor jeg skal gjøre av meg. I flere uker har jeg gått rundt hjelpesløs med en indre uro. En indre uro som føles som roen før den virkelige stormen braker løs. Jeg vet at stormen er på vei. Stormen av følelser venter bare på det rette tidspunktet; så vil det rive ned alt som finnes. Ta med seg hver minste del av gleden i meg, den minste fillen av lykken min, alt håpet i hjertet mitt. Den vil etterlate et stort kaos, og det vil ta tid å rydde opp. Kaoset etter en heftig storm kan man ikke fjerne alene, man vil trenge hjelp. Hva gjør man når man ikke har noen som kan hjelpe en? Jeg har ingen.

Kveldene, det er dem som er verst. Det er da stormen liker å skape uro. Den leter i alle hjørner etter noe å ta med seg. Han prøver å trenge inn i hver minste celle, å bryte gjennom vegger som er uknuselige. Han presser på, hver bidige gang jeg er alene og har tid. Prøver å knuse meg, mine drømmer og ambisjoner. Stormen presser meg inn mot en blindgate. Hvordan kan jeg komme meg ut av dette? Jeg har ikke lyst til å være innsperret i min egen kropp. Hver bidige gang jeg prøver å komme meg ut, blir jeg holdt tilbake av stormen. Han setter et gjerde rundt mitt hjerte. Som en tjukk vegg av metall, og der inne mellom de fire veggene er det beksvart, bortsett fra en liten ting som lyser, mitt hjerte.

Som et knallrødt hjerte som dunker på en synlig måte (ikke et slikt hjerte som en tegner opp, og som ser flatt ut, men et slikt hjerte som ser ekte og ser ut som en knyttneve eller en blekksprutkropp, og som fylles av blod (blir større) og spruter ut blodet med et voldsomt trykk (blir mindre), og som en liksom ser fra alle kanter, omtrent slik som det er i Tv-dokumentarer hvor de viser gamle statuer eller objekt fra arkeologiske utgravinger, og de snurrer liksom sakte rundt, slik at vi kan få se de fra alle kanter, i et mørkt rom, bare objektet er opplyst. ”Jeg selv”, mitt innerste ”meg selv”, kommer altså snurrende sakte som et opplyst dunkende hjerte i et mørkt rom).

Det mørket rommet inneholder ingenting. Bare hjertet mitt, mine tanker og følelser, meg. Lille meg, som alle ser på som den sterke, tøffe jenta. ”Du går alltid rundt med et smil i munnviken du!”, hører jeg ofte fra mine venner og bekjente. De tror jeg har det bra, men livet er ikke alltid lett. Ikke engang for slike som meg som alltid smiler. De fleste vil nok mene at jeg burde være lykkelig og glad, som har et såpass bra liv. Selvfølgelig er jeg enig i det. Jeg har det bra, på mange måter. Ikke alle er så heldige og har en stor vennekrets, en flott jobb å gå til hver dag og en flott leilighet å komme hjem til hver kveld.

Men hva nytter dette? Hva er bra med et slikt liv, når stormen presser på. Stormen som du ble forelsket i en gang. Stormen som var en deilig og varm bris for noen måneder siden. Brisen som varmet hjertet ditt og fikk det til å sveve på en rosa sky hver dag, hver time, hvert minutt og hvert eneste sekund. Jeg hadde aldri elsket noen før. Ofte trodde jeg at jeg elsket noen, men etter at jeg gikk en tur ute i den vakre brisen, visste jeg at jeg aldri hadde opplevd kjærlighet før. Den varme brisen lærte meg hva det var å elske. Og jeg ble elsket som aldri før. Brisen var rundt meg til enhver tid, og jeg elsket det. Jeg forgudet brisen og brisen forgudet meg.

Stormen blir sterkere med hvert hjerteslag. Bank. Bank. Bank. Bank. Hjertet slår bare pga stormen. Den har ikke noe energi til overs for andre bris, for vindstille sommerdager i august. Stormen vil alltid herske over meg. For alltid. Jeg kommer ikke til å oppleve flere vinterkvelder med en god kopp kakao ute i snøen mens bitte små snøkrystaller daler ned på håret mitt og legger seg som diamanter mellom de lysebrune hårstråene. Aldri igjen vil jeg kunne gå en tur på en vakker vårdag i april. Solen vil ikke skinne for meg, den vil aldri lyse opp det mørke rommet, fordi den ikke når frem. Jeg må bryte denne veggen. Jeg må bryte den.

Pistolen ligger klar i nattbordskuffen. Dette har vært planlagt i noen dager. Tingene er pakket og den røde kåpen min og skoene ligger klar til å bli tatt på så raskt som mulig. Stormen er intetanende og slumrer fredelig i et hjørne. Han må samle energien sin til morgendagens ødeleggelser. Betenksomt tar jeg ut det dødelige verktøyet fra nattskuffen. Med forsiktige skritt taster jeg meg frem i det mørke rommet. Jeg må passe på at jeg ikke vekker stormen til live. Jeg er nødt til å flykte mens det er vindstilt. Nå kan jeg ikke bli tatt på fersken, det ville ha vært min undergang. Da vil jeg for alltid være fanget i ulykkens helvete.

Jeg sniker meg mot døren. Det kommer noen lysstråler fra nøkkelhullet. Hendene mine griper forsiktig fatt rundt dørhåndtaket, og jeg presser den forsiktig ned. Stille som ei mus går jeg med varsomme skritt mot kåpa mi og skoene mine. Pistolen ligger trygt plassert i handa mi. Jeg er nødt til å være sikker på at det ikke skjer meg noe. Kåpen er allerede på. Nå mangler bare skoene. Hjertet mitt som begynner å se lyset, banker fortere og fortere. Aldri før har det vært så konsentrert på å gå den rette veien. Jeg er fullt påkledd og snur meg mot utgangsdøren. Så stille som det er mulig å være går jeg mot den. Jeg ser ikke tilbake. Nå vil jeg se fremover.

”Hvor har du tenkt deg?” braker stormen bak meg løs. Et heftig vindpust flyver mot meg. Jeg får så vondt at jeg ikke får til å puste. Pistolen venter på å bli brukt i den skjelvende handa mi. Jeg retter den mot han. ”Du kommer ikke til å skyte meg, du elsker meg”, ler stormen hånlig. Jeg står i dørstokken på det mørke rommet. Jeg kan velge selv, om jeg vil gå ut eller inn igjen. Nå har jeg valget, jeg må bare trekke av. Det er det som er den eneste utveien. Veien ut fra blindgata. Veien til friheten. Stormen nærmer seg. Hvorfor skyter jeg ikke? Hvorfor avslutter jeg ikke det hele? Stormen er et skritt unna meg, det er for sent. Det er for sent til å trekke av. Det er ikke meningen at jeg skal drepe et menneske. Jeg elsker han for mye til å greie det. Min styrke svikter.

Jeg flyver bort i hjørnet på det mørke rommet. Det føles som om hjertet mitt er nær infarktet. Reaksjonsevnen min er svekket. Jeg har for stor smerte. Følelsen i kroppen min er nummen, men den smerten er ingenting i forhold til smerten i mitt hjerte. Hvorfor kan du ikke la meg få være fri, storm? Hvorfor må du herske i alle disse dager? La meg få gå. La meg gå!

Et smell lyder gjennom det mørke rommet. En lyskule smeller mot kroppen min, rett inn i hjertet mitt. Som et lyn treffer den hver minste bit av den lille, skjøre kroppen min. Blodet fra hjertet mitt strømmer ikke lenger bare gjennom kroppen min. Gulvet i det rommet som blir lysere og lysere med hvert hjerteslag blir dekket av en vakker rødfarge. Blodet mitt strømmer ut av kroppen. Det siste jeg ser er stormen som legger seg sakte, før øyene mine lukker seg. Hjertet mitt slår saktere. Bank. Bank…. Bank….. ba…. …. …

Nå vil jeg være stormen i ditt hjerte, storm. Jeg kommer til å være en vill tornado som aldri lar deg være i fred. Jeg vil være i samvittigheten din og hviske ting i øret ditt som du ikke vil like å høre. En vakker sommerdag i august vil du angre. Når vinteren kommer og du går gjennom vinterkulda, kommer du til å tenke på meg. Mens snøen faller ned på de sterke skuldrene dine, kommer du til å savne meg, og du vil angre. I april er du nødt til å gå tur alene, uten meg i armkroken din. Da vil du kjenne savnet. Og du vil angre. Da er det du som sitter i det mørket rommet du har holdt meg fanget i oppgjennom årene.

Hjertet slutter aldri å leve. Ikke engang når det er såret. Kjærlighet holder våre hjerter i live.

Skrevet av Anne-Kathrin Walter